Clear Sky Science · nl

Onvoorwaardelijk geteleporteerde kwantumpoorten tussen externe vaste-stof qubit-registraties

· Terug naar het overzicht

Quantumcomputers met elkaar verbinden over afstand

De experimentele quantumcomputers van vandaag zijn klein en kwetsbaar, maar veel ideeën voor de toekomst berusten op het koppelen van zulke systemen tot een soort kwantuminternet. Deze studie toont aan dat twee kleine, op diamant gebaseerde processors, geplaatst in afzonderlijke cryostaten en verbonden alleen via optische vezel en klassieke bedrading, een cruciale gezamenlijke bewerking kunnen uitvoeren alsof ze één machine vormen. Die mogelijkheid is een bouwsteen voor veilige communicatie over lange afstand, krachtige gedistribueerde berekening en toetsen van de grondslagen van de kwantumfysica.

Figure 1. Twee kleine diamant-kwantumchips delen verstrengeling zodat ze over afstand als één computer kunnen functioneren.
Figure 1. Twee kleine diamant-kwantumchips delen verstrengeling zodat ze over afstand als één computer kunnen functioneren.

Een nieuw soort externe besturing

In gewone informatica is het versturen van informatie tussen machines eenvoudig: bits worden gekopieerd en verplaatst. Kwantumapparaten werken anders, omdat het uitlezen van een kwantumbit, of qubit, gewoonlijk zijn delicate toestand vernietigt. In plaats van qubits heen en weer te sturen, stelden theoretici voor om het effect van een kwantumpoort van het ene knooppunt naar het andere te "teleporteren". Het basale recept is eerst verstrengeling creëren tussen twee verafgelegen qubits, en vervolgens lokale operaties en gedeelde meetresultaten gebruiken om een poort niet-lokaal te laten werken. De belangrijkste uitdaging is dit deterministisch te doen, zonder onsuccesvolle pogingen weg te gooien, zodat de bewerking zich gedraagt als een betrouwbare bouwsteen in grotere kwantumcircuits.

Diamantchips die in concert spelen

De onderzoekers gebruiken defecten in diamant die bekendstaan als nitrogen-vacancy-centra, die een elektronspin herbergen die communiceert met nabijgelegen koolstof-13 nucleaire spinnen. In elk van de twee afzonderlijke opstellingen, gedoopt Alice en Bob, fungeert de elektronspin als communicatiequbit, terwijl één koolstofkern dienstdoet als een langlevende gegevensqubit. Microgolven sturen de elektronspins, radiogolven sturen één van de nucleaire spins, en fijn afgestemde laserpulsen verzorgen initialisatie, uitlezing en het creëren van verstrengeling via fotonen die door optische vezel worden gestuurd. Een spanning over de diamantchips past de kleur van uitgezonden fotonen aan zodat beide knooppunten ononderscheidbaar licht produceren, een vereiste voor betrouwbare externe verstrengeling.

Kwetsbare toestanden levend houden tijdens netwerken

Terwijl de twee knooppunten herhaaldelijk proberen verstrengeling te genereren door enkele fotonen te laten interfereren bij een centraal beamsplitter, moeten de nucleaire spinnen stilletjes kwantuminformatie opslaan. In de praktijk drift hun fase langzaam omdat ze zwak gekoppeld zijn aan de actieve elektronspins. Om dit tegen te gaan ontwikkelt het team knooppuntspecifieke controlestrategieën. Het ene knooppunt drijft zijn nucleaire spin rechtstreeks aan met radiogolfpulsen, afgewisseld met dynamische ontkoppeling op het elektron, terwijl het andere knooppunt reeksen microgolfpulsen vormgeeft zodat de beweging van het elektron precieze corrigerende fasen op de kern imprint. Door bij te houden hoeveel verstrengelingspogingen hebben plaatsgevonden en fasen in realtime aan te passen, behouden ze de coherentie van de gegevensqubit over honderden pogingen, lang genoeg om de niet-lokale bewerkingen te voltooien.

Figure 2. Stapsgewijs proces waarin fotonverbindingen en lokale metingen een effectieve externe controlled-NOT tussen nucleaire qubits creëren.
Figure 2. Stapsgewijs proces waarin fotonverbindingen en lokale metingen een effectieve externe controlled-NOT tussen nucleaire qubits creëren.

Netwerk-kwantumtoestanden opbouwen en testen

Gewapend met deze middelen stelt het team eerst een vier-qubit Greenberger–Horne–Zeilinger (GHZ)-toestand samen die zich over beide knooppunten uitstrekt. Deze sterk gecorreleerde toestand koppelt de twee elektronspins en de twee nucleaire spins tot één gedeelde kwantumbron. Belangrijk is dat ze elke meetuitkomst accepteren en ter plekke correcties toepassen, in plaats van alleen de succesvolle runs te selecteren. De gemeten toestand komt overeen met gedetailleerde simulaties en bereikt een fidelity die hoog genoeg is om echte vierpartite verstrengeling tussen de knooppunten te certificeren. Dit experiment test de hele stack: lokale controle, generatie van externe verstrengeling, metingen halverwege het circuit en realtime feedforward.

Een kwantumpoort die tussen machines springt

Tenslotte demonstreren de auteurs hun hoofddoel: een controlled-NOT (CNOT)-poort tussen de twee externe nucleaire gegevensqubits. Met een op teleportatie gebaseerd circuit zetten ze gedeelde elektronspinverstrengeling en lokale operaties om in een effectieve poort die Bobs nucleaire spin alleen omzet wanneer de spin van Alice zich in een specifieke toestand bevindt. Ze verifiëren de klassieke waarheidstabel door definitieve invoerstanden voor te bereiden en de uitgangen te controleren, en bevestigen het daadwerkelijk kwantumkarakter door verstrengeling te genereren tussen de verre gegevensqubits via één toepassing van de geteleporteerde poort. De waargenomen fidelities komen goed overeen met foutmodellen gebaseerd op imperfecte pulsen, beperkte foton-onderscheidbaarheid en incidentele fouten bij metingen halverwege het circuit.

Wat dit betekent voor de kwantumtoekomst

Voor niet-specialisten is de kernboodschap dat twee kleine quantumprocessors, gescheiden in de ruimte en verbonden door licht, nu een gedeelde logische bewerking volledig onvoorwaardelijk kunnen uitvoeren. In plaats van alleen verstrengeling te delen en vervolgens zorgvuldig de beste runs te selecteren, accepteert het systeem alle uitkomsten en corrigeert ze direct, wat essentieel is voor opschaling. Hoewel de foutpercentages nog verbetering behoeven, wijzen de hier getoonde technieken op grotere gedistribueerde quantumcomputers, complexere netwerkprotocollen en uiteindelijk een functioneel kwantuminternet waarin veel kleine apparaten als één samenwerken.

Bronvermelding: Iuliano, M., Demetriou, N., van Ommen, H.B. et al. Unconditionally teleported quantum gates between remote solid-state qubit registers. Nat Commun 17, 4694 (2026). https://doi.org/10.1038/s41467-026-72818-6

Trefwoorden: kwantumnetwerken, geteleporteerde kwantumpoorten, nitrogen-vacancy centra, gedistribueerde kwantumberekening, externe verstrengeling