Clear Sky Science · nl
Vier genetisch distincte typen rabiësvirus komen voor in Vietnam, waaronder de SEA1- en SEA3-subclades binnen de Aziatische clade
Waarom rabiës in Vietnam van belang is voor iedereen
Rabiës is bijna altijd dodelijk zodra symptomen optreden, maar is ook volledig te voorkomen. Vietnam worstelt, net als veel landen in Azië en Afrika, nog steeds met door honden overgedragen rabiës, wat jaarlijks tot sterfgevallen bij mensen leidt en honderden duizenden mensen dwingt tot spoedvaccinatie na hondenbeten. Deze studie bekijkt grondig welke rabiësvirussen in Vietnam circuleren en hoe ze zich over de grenzen met buurlanden China, Laos en Cambodja verplaatsen. Door de genetische vingerafdrukken van de virussen te decoderen, laten de onderzoekers zien dat er verschillende onderscheiden typen zijn die zich door de regio verspreiden, en dat infecties bij honden en mensen sterk met elkaar verbonden zijn. Hun bevindingen geven aanwijzingen waar beheersmaatregelen zich op zouden moeten richten als de wereld het doel wil halen om tegen 2030 geen door honden veroorzaakte menselijke rabiësdoden meer te hebben.

Hondenbeten, angst en levensreddende injecties
Vietnam werkt sinds 2009 officieel aan rabiësbestrijding, naar een wereldwijd plan dat streeft naar “Zero by 30” — nul menselijke sterfgevallen door door honden overgedragen rabiës in 2030. Toch meldt het land nog steeds tientallen menselijke sterfgevallen per jaar en ontvangt ongeveer een half miljoen mensen post-expositie profylaxe (PEP), de reeks injecties die rabiës na een beet kan stoppen. Het vaccineren van honden is de hoeksteen van preventie, maar de vaccinatiegraad is ongelijk en over het algemeen nog te laag, vooral op het platteland. De COVID-19-pandemie bracht een extra complicatie: strikte lockdowns beperkten reizen en buitenactiviteiten, wat tijdelijk leidde tot minder gerapporteerde hondenbeten en minder gebruik van PEP. Toen grensovergangen en het normale leven hervatten, stegen de PEP-cijfers weer, wat suggereert dat veranderingen in het gedrag en de beweging van mensen en dieren sterk bepalen wanneer en waar het rabiësrisico toeneemt.
De genetische vingerafdrukken van het virus lezen
Om te begrijpen hoe rabiës zich verspreidt, onderzochten de onderzoekers virusmonsters van zowel mensen als honden in Noord- en Midden-Vietnam tussen 2011 en 2025. Ze concentreerden zich op twee niveaus van genetische detaillering. Ten eerste analyseerden ze een belangrijke virale genen, het nucleoproteïnegen, dat veel wordt gebruikt om rabiësstammen wereldwijd te vergelijken. Ten tweede sequentieerden ze voor een subset van monsters het volledige virale genoom, wat een veel scherper beeld gaf van hoe nauw verwant individuele virussen zijn. Dit stelde hen in staat Vietnamese virussen in de wereldwijde stamboom van rabiës te plaatsen en te zien of de virussen die mensen infecteerden dezelfde waren als die in honden circuleerden.

Vier hoofdvirusfamilies en drukke grenzen
De genetische analyses toonden aan dat alle Vietnamese rabiësvirussen tot de bredere Aziatische tak van de rabiësfamilie behoorden, maar binnen die tak vielen ze in vier duidelijk onderscheiden genetische groepen. De meeste behoorden tot een subgroep genaamd SEA1 en een kleiner deel tot SEA3, een patroon dat ook in buurlanden voorkomt. Sommige Vietnamese stammen waren vrijwel identiek aan virussen die eerder net over de grens in de Chinese provincies Yunnan en Guangxi werden gevonden, wat aangeeft dat rabiës geen aandacht heeft voor politieke grenzen. Deze grensgerelateerde stammen werden vaak gevonden langs belangrijke transportroutes, zoals snelwegen en spoorlijnen die grensprovincies met Hanoi en verder naar het zuiden verbinden, wat erop wijst dat de beweging van honden en hun eigenaren het virus langs deze corridors kan meevoeren. Andere stammen leken uniek voor Vietnam en waren verspreid over meerdere provincies, wat suggereert dat ze zich in de binnenlandse hondenpopulaties hebben gevestigd.
Honden en mensen delen dezelfde virale bedreigingen
Door virussen uit hondenhersenen te vergelijken met die uit menselijk speeksel en ruggenmergvocht, vond het team zeer hoge genetische gelijkheid, soms zelfs identieke sequenties, tussen canine en menselijke gevallen in dezelfde gebieden. Dit bevestigt wat volksgezondheidsfunctionarissen al lang vermoeden: in Vietnam zijn honden de belangrijkste bron van rabiës bij mensen. De volledige-genoomgegevens lieten ook zien dat virussen uit verschillende provincies de neiging hadden samen te clusteren, waardoor subtiele, regio-specifieke patronen zichtbaar werden die onzichtbaar blijven als slechts één gen wordt onderzocht. Het aantal volledige genomen uit Vietnam en aangrenzende landen is echter nog beperkt, dus de auteurs benadrukken dat bredere sequencing zou helpen uitbraken te volgen en nieuw geïmporteerde of opkomende stammen sneller te detecteren.
Wat dit betekent voor het stoppen van rabiës
Voor niet‑specialisten is de kernboodschap eenvoudig: Vietnam heeft te maken met meerdere nauwe verwante families van rabiësvirus, enkele gedeeld met buurlanden en enkele eigen, maar alle verspreiden zich vooral via honden en de mensen die met hen leven en reizen. Omdat deze virussen grenzen overschrijden en transportroutes volgen, kan geen enkele provincie — of zelfs geen enkel land — rabiës alleen beheersen. De studie ondersteunt een “One Health”-benadering, waarin organisaties voor menselijke gezondheid, diergezondheid en milieu coördineren in surveillance, genetische gegevens delen en hondenvaccinatiecampagnes versterken, vooral in grensregio’s. Als die inspanningen worden uitgebreid en volgehouden, kunnen zowel het aantal menselijke slachtoffers als de economische last van rabiës — door spoedinjecties, medische zorg en verloren vee — sterk worden verminderd, waardoor de wereld dichter bij het verleden van rabiësdoden komt.
Bronvermelding: Harada, M., Nguyen, T.T., Nguyen, D.V. et al. Four genetically distinct types of rabies virus exist in Vietnam, including the SEA1 and SEA3 subclades within the Asian clade. Sci Rep 16, 7357 (2026). https://doi.org/10.1038/s41598-026-38638-w
Trefwoorden: rabiës, Vietnam, hondenvaccinatie, ziekte over de grens, viraal genomica